|
Emoiozue zeuok jaten
Dádles vosotros de comer, por José Antonio Pagola.
Orain euskeraz ere bai.
El evangelista Mateo no se preocupa de los detalles del relato. Sólo le interesa enmarcar la escena presentando a Jesús en medio de la «gente» en actitud de «compasión». Lo hace también en otras ocasiones. Esta compasión está en el origen de toda su actuación.
Jesús no vive de espaldas a la gente, encerrado en sus ocupaciones religiosas, e indiferente al dolor de aquel pueblo. «Ve el gentío, le da lástima y cura a los enfermos». Su experiencia de Dios le hace vivir aliviando el sufrimiento y saciando el hambre de aquellas pobres gentes. Así ha de vivir la Iglesia que quiera hacer presente a Jesús en el mundo de hoy.
El tiempo pasa y Jesús sigue ocupado en curar. Los discípulos le interrumpen con una propuesta: «Es muy tarde; lo mejor es “despedir” a aquella gente y que cada uno se “compre” algo de comer». No han aprendido nada de Jesús. Se desentienden de los hambrientos y los dejan en manos de las leyes económicas dominadas por los terratenientes: que se «compren comida». ¿Qué harán quienes no pueden comprar?
Jesús les replica con una orden lapidaria que los cristianos satisfechos de los países ricos no queremos ni escuchar: «Dadles vosotros de comer». Frente al «comprar», Jesús propone el «dar de comer». No lo puede decir de manera más rotunda. El vive gritando al Padre: «Danos hoy nuestro pan de cada día». Dios quiere que todos sus hijos e hijas tengan pan, también quienes no lo pueden comprar.
Los discípulos siguen escépticos. Entre la gente sólo hay cinco panes y dos peces. Para Jesús es suficiente: si compartimos lo poco que tenemos, se puede saciar el hambre de todos; incluso, pueden «sobrar» doce cestos de pan. Esta es su alternativa. Una sociedad más humana, capaz de compartir su pan con los hambrientos, tendrá recursos suficientes para todos.
En un mundo donde mueren de hambre millones de personas, los cristianos sólo podemos vivir avergonzados. Europa no tiene alma cristiana y «despide» como delincuentes a quienes vienen buscando pan. Y, mientras tanto, en la Iglesia son muchos los que caminan en la dirección marcada por Jesús; la mayoría, sin embargo, vivimos sordos a su llamada, distraídos por nuestros intereses, discusiones, doctrinas y celebraciones. ¿Por qué nos llamamos seguidores de Jesús?
José Antonio Pagola
Red evangelizadora BUENAS NOTICIASDespierta en el mundo la compasión. Pásalo 3 de agosto de 2008 18 Tiempo Ordinario (A) Mateo 14, 13 – 21
EMAIEZUE ZEUEK JATEN
Mateo ebanjelaria ez da arduratzen kontakizunaren xehetasunez. Pasadizoaren markoa adieraztea bakarrik zaio axola, Jesus «jendearen artean» «errukizko» jarreran agertuz. Gauza bera egin du beste batzuetan ere. Erruki hori dago Jesusen jardueraren hondoan.
Jesus ez da bizi jendeari atzea emanik, bere jarduera erlijiosoetan hesiturik, eta herriaren oinazeaz axola gabe. «Jendea ikusi du, errukia eman dio eta gaixoak sendatu ditu». Horrela bizi behar du Elizak, gaur egungo munduan Jesus agertu nahi badu.
Denbora aurrera doa eta sendatzen jarraitu du Jesusek. Galdera batekin eten diote hitza ikasleek: «Oso berandu da: jendeari “agur egitea” da gauzarik hoberena, joan daitezela jateko zerbait “erostera”». Ez dute ezer ikasi Jesusez. Alde batera utzi nahi dituzte gose direnak, lur-jabe handien lege ekonomikoen baitan utzi nahi dituzte: «eros dezatela jatekoa». Zer egin behar dute erosi ezin dutenek?
Agindu zorrotz batez, lurralde aberatseko kristau aseok entzun ere entzun nahi ez dugun agindu batez, erantzun die Jesusek: «Emaiezue zeuek jaten». «Eros dezatela» delakoaren aurrean, «emaiezue zeuek jaten» proposatu die Jesusek. Ezin zorrotzago erantzun die. Aitari hau hots eginez bizi da bera: «Emagusu gaur egun honetako ogia». Seme-alaba guztiek, baita erosi ezin dutenek ere, ogia izan dezaten nahi du Jainkoak.
Ikasleek beren dudan jarraitu dute. Jendearen artean bost ogi eta bi arrain bakarrik daude. Jesusentzat aski da hori: dugun apurra konpartitzen badugu, guztien gosea ase daiteke; are gehiago, hamabi saskitara-ogi geldi daiteke «sobera». Hau da Jesusen aukera. Gizarte gizatarragoak, bere ogia gose direnekin konpartitzen dakienak, aski baliabide izango du guztientzat.
Milioika lagun goseak hiltzen ari den munduan, kristauok lotsaturik bakarrik bizi gintezke. Europak ez du kristau-arimarik eta ogi bila datozenak gaizkile bailiran «botatzen» ditu. Bitartean, Elizan jende asko dabil Jesusek markatu duen bidean; gehienak, ordea, haren deiari ez-entzuna eginez bizi gara, geure onuraren, eztabaiden, doktrinaren eta ospakizunen munduan galdurik. Zergatik hartzen dugu geure burua Jesusen jarraitzailetzat?
JOSE ANTONIO PAGOLA
Esna ezazu munduan errukia. Bidali hau
Urteko 18. Igandea (A)
2008ko abuztuaren 3a
+ Jesus handik ebilela jakitean, bost mila bat gizon batu jakoz ingurura, berari entzuteko egarriz.
Jesusek, lagun talde haregaz errukiturik, han egozan gaisoak osatu ebazan. Eta geixoak osatu ebazala ikustean holako harrigarritasun bat sortu zan jentearen artean: giro samur zerutar bat.
Jentea pozik Jesusen ondoan. Orain han dabil, hara ta hona, ekin eta ekin, sermoilari.
Jesus nekatuta dago: entzuleak be bai. Orduetan eta orduetan, ezer hartu barik dagoz. Berandu da: gaua dator gainera, eta apostoluak urduri, artega.
«Jauna, berandu da. bakartadean gagoz, gosez dago jentea, bialdu egizuz, ilundu baino lehen, euren etxeetara».
Eta Jesusek, apostoluen esanera, miraria egiten dau.
Ogiak eta arrainak ugarituz, jaten emoten deutso lagun taldeari.
Nik, gaurko ebanjeliotik, apostoluak, lagun taldearen premina eta beharrizanak ikusteko izan eben prestasuna, aditasuna hartuko neuke neuretzat.
Apostoluen bitartekotasunak lortu dau Jesusen miraria.
Ona hemen irakatsi eder eta beharrezko bat. Jentearen beharrizanak usaintzen eta, susmatzen ikasi behar dogu guk be. Begibelarriak, antena eginik ibili behar ditugu beti, aurrekoen preminak ikusteko.
Gu, geurenez, geurekoiak gara.
Behar bada, gaurko gizarte basati honen haginkada ta erasoetatik geure burua babestearren edo. geure kirikino barruan gordeten dogu burua.
Sarritan, lagunhurkoaren aurretik igaroten gara, hurko hori ikusi barik. Ez zein dan, ez zer dan, ez zer beharrizan daukan, ez ezer. Eta, jokabide hau ez jako bat be gogoko Jesusi. Higuingarri jako.
Jesusek ez gaitu bakarrean ikusi gura; bakoitza geure gaztelu zarratuan, anaidian baino. Danok bat eginik anaialkartasunean.
San Paulok txukun dirausku hau: «Gizonari dagokion guztia, neurea egin dot» Hau da, guztiena egin zan, guztiei zerbitzeko. Guztiak Kristoganatzeko.
Lagunhurkoaren ardurea izatea. kristinau baten lehenengo eginbeharra da.
Beharrizan bat non eta gu hantxe adi, laguntzeko.
Gosea non. eta gu hantxe, geure ogia alkarregaz zatitzeko. Gizonemakume zapaldua non, eta gu hantxe, zapalduari eskua luzatzeko.
Gorrotoa non, eta gu hantxe, gorrotoa maitasun bihurtzeko. Gizonemakume hila non, eta gu hantxe, holako basatikeriarik ezin daitekela egin esateko...
Gizakiaren aldeko joko hau. joko astuna da. Ez da hartu edo iztekoa. kontzientzipean hartu behar doguna da. Hau barik ez dago kristautasunik.
Horra hor, gure tokia be.
Jesusen asmoa, hasieran hasieran, oso sinplea eta erreza zan. Berak Jainkoaren erregetza deitzen eutson. Geure Aita otoitzean daukagu laburbilduta. Eta mirariak, amets horren aldeko ezaugarriak ziran, batzuk sinistu eta besteak ez.
Otoitz horretan, gure aitan, hiru gauza eskatzeko erakusten dausku Jesusek: ogia gaurko, parkamena eta askatasuna. Geure ogia eta geure Aita lotuta doaz, gaurkoa, nahikoa, guztiontzat. Eta guri, bere ikasleei, horren aldeko ezaugarriak egiteko dei egingo dausku. Ez arazoa konpontzea, hori politikoei dagokie, guk amets hori bizirik iraunazo, horren aldeko seinaleak egi, geuretxoa alkarbanatuz dagokigu.
Horra hor gaurko mirariaren ezaugarria. Alde batetik eukaristia da, mezaren aurrerapena. Ze alde gure meza askogaz! Bestetik alkartasunerako dei imaginatiboa, ausarta, “-zuek emon” “-guk?”.
Hiru gauza horreek eskatzeko: ogia, parkamena, askatasuna... gure Aitaren hasieran daukagu giltzarria: gure aita zara, ez nirea, guztiona baino. Senideen mundua dogu amets. Etor bedi zure erreinua, zure erregetza, gauzatu bedi zure asmoa. Egin bedi zure nahia, ez gure kapritxoa, gure nahikeria: senideen arteko mundua. Zeruan bezala lurrean ere. Lurrean hasita, gure artean hasita, zerurako bidea itxaron barik, hemen hasi behar da zerua, gure artean.
“Zuek emon jaten” dino Jesusek. Ikasleak eta gutariko askok zera dinogu, errealismoz beterik: “guk?” Eskerrak Jainkoari, badira gizasemeak eta emakumeak, eliztarrak eta bilatzaileak, erronka hori onartu dabenak, paso musistiko bat egin barik: “Ahalegindu gaitezen bada...” Horra hor Manos Unidas taldea, gosearen aurkako taldea, inork gutxi ardura hori eukanean, emakume talde bat ekinean. Kontrakorriente esaten dan legez, modaren aurka. Emakume bedeinkatuak gure Eleizan; hain gizonezko aurpegidun daukan gurean, errukiaren eskuak. Edota Caritaseko boluntario asko.
Hauxe da kristautasunak greziarren kulturari egin eutsan ekarpen garrantzitsu bat: arrotza, kanpotarra hiritar egin, Jainko Aita beraren semealaba gareanez. Europar batasuna, ostera, bariro ere “Directiva del retorno” horregaz, hasi da gizakiak banatzen. Sortuko da gure elizetan, modaren aurka, kontrakorriente, hau salatu eta guztiok gareala senide gogoratuko dauskun talderik? Errezatu daiteke bestela “Gure Aita”, gurea dala kanta leike, hori onartu, eskatu, defendatu barik?
“Emon zuek jaten”, egin mundu horren aldeko ezaugarriak, tratau danak senide legez. Eukaristiaren mahai bakarraren bueltan batzen garean legez, egin daigun mundu osoa mahai bakar bat.
Eskatu Jaunari profetak, horren aldeko ezaugarriak egin dagiguzan! Eskatu daigun Jesusen Espiritua!
|
|
|
| A VOIR... |
 |
|
|
