ONDERAAN NEDERLANDSE TEKST

Ce projet, qui vise à aider les habitants de la rue à trouver un logement salubre à loyer modéré et à permettre aux personnes ainsi relogées d’investir leur logement pour prévenir les retours à la rue, a pourtant reçu le soutien de l’ensemble du secteur pour sa pertinence et son efficacité.
Cependant, en date du 1er février 2007, la Ville de Bruxelles a pris la décision de muter les deux personnes engagées dans ce projet à l’A.S.B.L. Casu afin de renforcer ce service dans les missions d’urgence qui sont les siennes à savoir : maraude et abri de nuit.
La décision a été prise de façon unilatérale et se fonde sur les motivations suivantes : « (…) le Collège a décidé de mettre fin au détachement des agents visés et de les intégrer au dispositif public existant, via le CPAS (…) La décision n’est en aucun cas une mise en cause des personnes visées ou du travail mené. Elle vise à concentrer les efforts et les moyens autour des initiatives portées par la Ville et le CPAS ».

Ladite décision nous inspire une double réflexion quant à la forme choisie pour son exécution :

- Il y a de toute évidence une confusion délibérément entretenue entre le Casu qui est une A.S.B.L. indépendante et le dispositif public représenté tant par le CPAS que par les initiatives de la Ville. Cette considération ne remettant nullement en question l’utilité de l’A.S.B.L. Casu qui a toute sa place à côté des autres institutions du secteur.

- Un délai de transition de 15 jours ne nous offre pas la possibilité de clôturer professionnellement notre projet, ni de procéder à des relais qualitatifs pour les dizaines de personnes avec lesquelles nous sommes en contact (33 personnes suivies intensivement, près de 70 suivies relationnellement et 37 accompagnées dans le projet d’habitat solidaire).

En toile de fond, nous retrouvons une double tendance dénoncée à maintes reprises par les associations bruxelloise de l’aide aux personnes sans-abri :

- le glissement effréné des moyens tant humains que financiers des logiques d’émancipation sociale vers l’urgence et la gestion des besoins primaires. Rappelons-nous pourtant le slogan d’une récente campagne menée par le Brusselse Welzijns en GezondheidsRaad (B.W.R.) : « Un lit d’urgence me procure 9 heures de repos … un logement payable, 9 ans ».

- face à l’impuissance tant du secteur que du politique à organiser le réseau dans sa riche diversité, on glisse vers le simplisme qui consiste en une sorte de centralisme social. On cherche l’ « interlocuteur unique » qui sera capable de répondre aux problèmes de tous ordres. C’est oublier que le public auquel on s’adresse a besoin de réponses originales et personnalisées à des situations toujours spécifiques et qu’il n’existe pas de solutions formatées pour développer l’émancipation des personnes.

Pour en savoir plus sur le projet et sur l'évolution de la situation, n'hésitez pas à contacter notre service au 02.502.19.35 ou Laurent Demoulin au 0476.58.35.07

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++

BRUTAAL EINDE VAN EEN SUCCESVOL PROJECT


Bij gebrek aan voldoende personeel zal het project “Ondersteuning bij woonst en sociale reïntegratie van daklozen”, waar de vzw Diogenes al zeven jaar succesvol haar schouders onderzet, er op 15 maart 2007 mee stoppen.
Dit project heeft als opdracht een gezonde woning te zoeken aan een redelijke prijs en om de personen die op deze wijze een nieuwe thuis vinden te steunen in het inrichten en het zich eigen maken van de woning. Het uiteindelijke doel is voorkomen dat mensen terug op straat belanden. Het project wordt gesteund door de gehele sector wegens zijn relevantie en efficiëntie.
Nochtans heeft de Stad Brussel beslist om de twee personen die tewerkgesteld worden binnen dit project over te hevelen naar de vzw Casu om die dienst te versterken in haar opdracht crisisopvang, zijnde : snorren (maraude) en nachtasiel.
De beslissing werd eenzijdig genomen en wordt als volgt gemotiveerd : “…Het college heeft beslist een einde te stellen aan de detachering van de bedoelde personeelsleden en hen te integreren in de bestaande openbare diensten, via het OCMW (…). De beslissing is in geen geval een in vraag stelling van de personen zelf of van het uitgevoerde werk. Ze heeft als doel de inspanningen en middelen te concentreren rond de initiatieven gedragen door de Stad Brussel.”

Twee bedenkingen :

- Er bestaat een gewilde en onderhouden verwarring tussen de Casu, die een afzonderlijke vzw is, en de openbare dienst, vertegenwoordigd door zowel het OCMW en de initiatieven van de Stad Brussel. Deze overweging raakt in geen geval aan het nut van de vzw Casu die haar plaats heeft aan de zijde van de andere diensten in de sector.
- Een overgangsperiode van 15 dagen is niet voldoende om op een professionele manier het project af te sluiten. En nog minder om de tientallen mensen op een kwaliteitsvolle manier in contact te brengen met andere diensten die hen kunnen begeleiden ( 33 intensieve begeleidingen, bijna 70 relationele begeleidingen en 37 begeleidingen binnen het project solidair wonen).

Op de achtergrond bespeuren wij een dubbele tendens die reeds vele malen aan de kaak werd gesteld door de Brusselse organisaties voor hulp aan personen :

- Financiële middelen en werkkracht worden steeds weer weggetrokken van het emancipatorisch werk en overgeheveld naar crisisopvang en het voldoen aan primaire behoeften. De campagne van de Brusselse Welzijnsraad ligt nochtans nog vers in ons geheugen : “Een noodbed geeft mij 9 uur rust ….een betaalbare woning 9 jaar”.
- Zowel de sector zelf als de overheid slagen er niet in de diversiteit van de sector efficiënt te organiseren, en daarom grijpt men naar een simplistische oplossing, het concentreren van het sociaal werk. Er wordt gezocht naar “het unieke aanspreekpunt” dat op alle problemen een antwoord kan geven. Hiermee wordt vergeten dat het publiek waar wij mee werken nood heeft aan originele en persoonlijke oplossingen op steeds specifieke situaties. Er bestaat geen blauwdruk voor het stimuleren van de emancipatie van personen.